شمارهٔ ۱۴۲ حکیم سبزواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره فراق و جدایی است که یاران را از یکدیگر دور کرده است. شاعر از ناامیدی و سختی‌هایی که تحمل کرده سخن می‌گوید و دعا می‌کند که در روز داوری، حق او و دیگر دادخواهان ادا شود. او خواستار توجه و نگاهی از سوی معشوق است، زیرا سال‌هاست که در انتظار محبوب خود بوده است. شاعر احساس می‌کند که حتی با وجود رنج‌ها و جدایی‌ها، عدالت و زیبایی در نهایت باید برقرار شود. او از دل و جان خود فدای محبوب کرده و به یاد می‌آورد که هیچ نتیجه‌ای از سختی‌های خود به دست نیاورده است. در نهایت، او به حقیقت وجودی خود و دیگران اشاره می‌کند و از زیبایی و معنای زندگی سخن می‌گوید.