شمارهٔ ۱۴۴ حکیم سبزواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنجی که در زندگی تجربه کرده سخن می‌گوید. او به توصیف حالتی می‌پردازد که همچون کودکی در جنون پنهان است و با وجود میل به آرامش، همواره با محنت‌های روزگار روبرو می‌شود. شاعر تأکید می‌کند که در هر لحظه با طوفان‌های جدیدی دست و پنجه نرم می‌کند و تنها دلگرمی‌اش، وجود پادشاهی است که در دلش اسرار نهفته دارد. او به این نکته اشاره می‌کند که هیچ پادشاهی را نمی‌توان پیدا کرد که خزانه‌داری‌اش را ویران کند، اما او در حال ویرانی کشور دل خود است. در مجموع، احساسات عمیق و رنج‌های مداوم انسان را به تصویر می‌کشد.