شمارهٔ ۱۴۶ حکیم سبزواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و دلربایی معشوق اشاره می‌کند و او را با گل و ریحان مقایسه می‌کند. عشق و کلام معشوق برای شاعر به عنوان آب حیات و منبع خوشی است. شاعر از غم ناشی از جدایی و محرومیت خود از معشوق سخن می‌گوید و به شدت دلتنگ و نگران اوست. او همچنین از تلاش برای بیان احساساتش و تحمل فشار جدایی سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که عشق و اشتیاق برای معشوق در او به شدت در حال تپیدن است. در نهایت، روزها را به انتظار و شب‌ها را به ناله و آه سپری می‌کند.