شمارهٔ ۱۵۸ حکیم سبزواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر در وصف زیبایی و جذابیت معشوقه‌ای سخن می‌گوید که چشمانش و مژه‌هایش مانند خنجری دلربا هستند. شاعر از مستی ناشی از دیدن این زیبایی سخن می‌گوید و مدعی است که حتی در بهشت هم مانند او وجود ندارد. ابروی معشوقه او را به ماه و خورشید تشبیه می‌کند و به زیبایی قد و قامت او اشاره می‌کند. او همچنین به قدرت جاذبه و دلربایی معشوقه‌اش اشاره کرده و می‌گوید که در دل هر کسی شور و غوغایی ایجاد می‌کند که شبیه به قیامت است. در نهایت، شاعر گردآوری احساسات و رازهای دلش را با طوطی‌ای که از نوش لبی در شکر می‌ریزد، مقایسه می‌کند. این شعر ترکیبی از عشق و زیبایی‌شناسی است که احساسات عمیق شاعر را نسبت به معشوقه‌اش نشان می‌دهد.