شمارهٔ ۱۶۶ حکیم سبزواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تمجید و ارادت نسبت به یک معشوق می‌پردازد و احساسات عمیق شاعر را نسبت به او بیان می‌کند. شاعر اشاره می‌کند که خاک درگاه معشوق، تنها پناهگاه اوست و می‌خواهد هر دردی که معشوق دارد، خودش را فدای او کند. در ادامه، شاعر از بی‌پناسی‌اش سخن می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که به یاری خستگان بیاید. او همچنین به بی‌عدالتی‌های زمانه اشاره می‌کند و امید دارد که شرایط به گونه‌ای تغییر کند که او بتواند مانند دیگر بندگان به خدمت معشوق بپردازد. در نهایت، شاعر با لحنی غمگین درباره‌ی آسیب‌هایی که به خوشی‌ها و زیبایی‌های زندگی می‌زند صحبت می‌کند و گل‌های تازه را نماد زندگی و جوانی می‌داند.