شمارهٔ ۱۶۹ حکیم سبزواری
حکیم سبزواری / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
آنچه در مدرسه عمریست که اندوختمی
بیکی عشوه ساقی همه بفروختمی
در دبستان ازل روز نخست از استاد
بجز از درس غم عشق نیاموختمی
نقشت ای سرو قباپوش نشستی بر دل
دیدهٔ دل بدو کون از همه بفروختمی
مستی و باده کشی ها که شدی پیشهٔ ما
شیوهائی است که از چشم تو آموختمی
آخر ای ابر گهربار روا کی باشد
عالمی کام روا از تو و من سوختمی
تیره شد روز من اسرار چو شام دیجور
گرچه صد مشعله هر دم ز دل افروختمی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و مقام انسانی اشاره دارد و بر اهمیت و نورانی بودن وجود آنان تأکید می‌کند. بیانگر این است که وجود انسان باعث شکوفایی دنیا و الهام‌بخشی به دیگران است. همچنین به مقام نبوت و روشنایی الهی اشاره می‌شود و اینگونه توصیف می‌شود که شریعت او موجب تحولی در ادیان گذشته گردیده و حقیقی را آشکار کرده است. در نهایت، شعر بر اسرار زندگی و معنای آن تأکید دارد و آن را با زیبایی‌های طبیعی پیوند می‌زند.