شمارهٔ ۱۷۱ حکیم سبزواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و عشق الهی می‌پردازد. شاعر از دلنشینی و جذابیت خوبان سخن می‌گوید و تأکید دارد که هر کس به حقیقت گوش فرا دهد، به وجود و هویت واقعی دست می‌یابد. عشق و شوق به دوست باعث می‌شود که دل انسان از هجران او رنج بکشد. شاعر به صفات الهی و نور حق اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که در وجود حقیقی، دوگانگی و تفاوت وجود ندارد. در نهایت، playwright بیان می‌کند که معرفت به اسرار حق و عشق الهی می‌تواند انسان را از خودخواهی و فانی بودن نجات دهد و به حقیقتی برساند که فراتر از دنیای مادی است.