شمارهٔ ۶۹ حکیم سبزواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به غم و اندوه ناشی از فراق و دوری معشوق می‌پردازد. شاعر از ناله و فریاد ناشی از غم خود سخن می‌گوید و به یادآوری خاطرات تلخ از معشوق در گوشه‌ای از زندان دلش اشاره می‌کند. او تأکید می‌کند که هیچ انتظاری از معشوق ندارد و تنها یک نگاه از او می‌تواند دل او را شاد کند. شاعر از ستمگری‌ها و بی‌عدالتی‌های دنیا گله‌مند است و می‌گوید که چقدر رنج و سختی متحمل شده است. همچنین به زاهدانی که نصیحت می‌کنند، اشاره می‌کند و می‌گوید که ما از شراب عشق مستیم و زندگی‌مان خراب شده است. او به قدرت خداوندی اشاره می‌کند که می‌تواند طرز تفکر و زندگی‌ها را تغییر دهد و در نهایت از غم و اندوهی که وجودش را احاطه کرده شکایت می‌کند و به کمک ساقی دل‌خوش‌کننده‌اش دعا می‌کند.