شمارهٔ ۹۲ حکیم سبزواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان عشق و جذبه‌ی عمیق و رازآلود نسبت به معشوق پرداخته است. شاعر از تاثیر چشمان معشوق که بر دل‌ها و جان‌ها تاثیر می‌گذارد، صحبت می‌کند و می‌گوید که کسی که به این عشق وابسته باشد، نمی‌تواند از آن جدا شود. او به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که این زیبایی فراتر از بهشت و طوبی است. همچنین، شاعر در اینجا اشاراتی به میخانه و محتسب دارد که نشان‌دهنده‌ی کاوش در عالم عشق و وجود موانع و مشکلات در این مسیر است. در نهایت، شاعر از درد و آشوبی که بر اثر عشق در دلش ایجاد شده، سخن می‌گوید؛ احساسی که به رغم مشکلات، ادامه پیدا می‌کند.