بخش ۱۷ - در بیان رعایت ادب فرماید عطار
عطار نیشابوری / بیان الارشاد / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
اساس راه دین را بر ادب دان
مقرّب از ادب گشتند مردان
ادب شد اصل کار و وصل هجران
هم او شد مایهٔ هر درد و درمان
نشاید بی ادب این ره بسر برد
نشاید هیچکس را داشتن خورد
بچشم حرمت و تعظیم در پیر
نگه کن در همه کین هست توقیر
بروزی هر که باشد مهتر از تو
چنان میدان که هست او بهتر از تو
بجان میکوش در تعظیم هر پیر
که تا در دل نیابی زحمت از پیر
ادب با خالق و خلقان نگهدار
که تاکشت امیدت بر دهد بار
نگهدار ادب شو در همه حال
که تا مقبول باشد از تو اعمال
چو اعمال تو با آداب باشد
ترا صد گونه فتح الباب باشد
همیشه بی ادب مهجور باشد
مدام از حضرت حق دور باشد
عمل چون با ادب هم یار نبود
عمل رانزد حضرت بار نمود
بترک یک ادب محجوب گردی
یقین با صد هنر معیوب گردی
چو باشی با ادب یابی معانی
چو باشی بی ادب زو باز مانی
ادب آمد درین ره اصل هر کار
همی گویم ادب زنهار زنهار
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به اهمیت ادب در زندگی و راه دین پرداخته است. شاعر تأکید می‌کند که ادب اساس همه چیز است و مردان بزرگ به واسطه ادب به مقام مقرب می‌رسند. ادب نه تنها مایه آرامش و درمان دردها است، بلکه بدون آن کسی نمی‌تواند در این مسیر پیشرفت کند. شاعر از خواننده می‌خواهد که همیشه به بزرگترها و معلمان احترام بگذارد و در مقابل آن‌ها ادب ورزد. همچنین اهمیت ادب را در رابطه با خدا و مردم یادآور می‌شود و می‌گوید که نگهداری ادب باعث می‌شود که اعمال ما مقبول باشد. در نهایت، شاعر هشدار می‌دهد که بی‌ادبی موجب دوری از رحمت الهی و مانع دستیابی به موفقیت خواهد بود و بارها بر اهمیت و ضرورت ادب تأکید می‌کند.