بخش ۱۱ - عجز آوردن بلبل به پیش باز و دستوری طلبیدن او عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به یک دوست یا آشنا می‌گوید که تو هم به من نیش می‌زنی و هم زهر شیرینی برایم داری. او از رسوایی جهان سخن می‌گوید و از لطف و بزرگی طرف مقابل یاد می‌کند. شاعر تاکید می‌کند که باید از دل و جان برای سلیمان (شخصیت بزرگ یا شاه) تحفه‌ای از مدح بسازد. او می‌گوید که شرط مرد دانا این است که در هر کاری با حکمت رفتار کند. سپس شاعر به مساله‌ای اشاره می‌کند که خردمندان به محضر پادشاهان دعاها را به نظم درمی‌آورند و برای نزدیکی به آنان به سه چیز نیاز دارند: هنر، مال یا سخن و لفظ زیبا. او می‌گوید کسی که تهی‌دست باشد، همواره در کارش ناکام خواهد ماند. در نهایت، شاعر از داشتن هنر و مال ناامید است ولی به گنج سخن خود اشاره می‌کند و از دوستش می‌خواهد که با او همراه شود تا با وجود محدودیت‌ها، به دست آوردی برسند و دعایی برای رفاه پادشاه کنند.