غزل شمارهٔ ۱۰۹ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به شدت از دوری معشوق و مشکلات ناشی از آن سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که کار او به اندازه طلا ارزش ندارد و از فراق معشوق به شدت رنج می‌برد. شاعر می‌پرسد تا کی باید در این فاصله طاقت‌فرسا زندگی کند و به اشک‌های خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که علاقه‌اش به معشوق آن‌قدر عمیق است که حتی یک لحظهٔ دیدن معشوق برایش ارزشمندتر از همه چیز است. همچنین اشاره می‌کند که در حضور معشوق، تمام جهان به او می‌ارزد و هیچ چیز دیگر برایش در آن لحظه مهم نیست. در نهایت، او عشقش را به معشوق این‌گونه توصیف می‌کند که حتی دیده شدن معشوق برایش به اندازهٔ زمین و آسمان ارزشمند است.