غزل شمارهٔ ۱۱۷ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به مفهوم عشق و مشکلات آن پرداخته و بیان می‌کند که کسی که از عشق آگاه نیست، در حقیقت در این درگاه مردی نیست. عشق حقیقی نیازمند تلاشی صادقانه و رها شدن از قید و بندهای دنیوی است. شاعر به عاشقان توصیه می‌کند که در عشق صادقانه بمانند و از موانع دوری کنند. او همچنین به این نکته اشاره دارد که در عشق، جستجوی آب و مقام واقعی نیست، بلکه "نیستی" و آزادگی از خواسته‌های دنیوی اهمیت دارد. در نهایت، شاعر بر این باور است که در جایی که عشق واقعی باشد، شخصی واقعی وجود ندارد.