غزل شمارهٔ ۱۶۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و جذابیت معشوقه اشاره دارد و تاثیر عمیق او بر شاعر را نشان می‌دهد. شاعر می‌گوید اگر پرده از صورت زیبای معشوقه برداشته شود، گل‌ها نیز از شوق او به زمین می‌افتند. به همین ترتیب، چشم چمن که چهره گلرنگ معشوقه را می‌بیند، از شدت احساس، خون از غنچه‌ها می‌ریزد. شاعر اظهار می‌کند که حتی اگر غمزه معشوق مانند مویی نازک باشد، اثر آن به شدت بر او تاثیر خواهد گذاشت. شاعر همچنین به تاسف و درد ناشی از عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که آتش عشق از لب و صورت معشوقه او را می‌سوزاند. او خود را خاک معشوقه می‌داند و اگر باد بر او بوزد، باقی‌مانده‌ای از او نخواهد بود. در نهایت، او به شدت وابستگی و درماندگی خود در نبود معشوقه را ابراز می‌کند.