غزل شمارهٔ ۱۸ عطار
عطار نیشابوری / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
دم مزن گر همدمی می‌بایدت
خسته شو گر مرهمی می‌بایدت
تا در اثباتی تو بس نامحرمی
محو شو گر محرمی می‌بایدت
همچو غواصان دم اندر سینه کش
گر چو دریا همدمی می‌بایدت
از عبادت غم کشی و صد شفیع
پیشوای هر غمی می‌بایدت
اشک لایق‌تر شفیع تو از آنک
هر عبادت را نمی می‌بایدت
تنگدل ماندی، که دل یک قطره خونست
عالمی در عالمی می‌بایدت
تا که این یک قطره صد دریا شود
صبر صد عالم همی می‌بایدت
هر دو عالم گر نباشد گو مباش
در حضور او دمی می‌بایدت
در غم هر دم که نبود در حضور
تا قیامت ماتمی می‌بایدت
در حضورش عهد کردی ای فرید
عهد خود مستحکمی می‌بایدت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به ارتباط عاطفی و روحانی انسان با معشوق (الهی) می‌پردازد. شاعر به خواننده می‌گوید که اگر همدمی می‌خواهد، باید از دنیا فارغ شود و برای رسیدن به او، باید در عمق وجودش محو شود. او همچنین به اهمیت صبر و استقامت در رسیدن به مقامات بالا اشاره می‌کند و می‌گوید که برای تحقق این اهداف، باید با دل و جان تلاش کند. در نهایت، شاعر به پیمان‌هایی که با معشوق بسته شده، تأکید می‌کند و از لزوم استحکام این عهدها می‌گوید.