غزل شمارهٔ ۱۸۰ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف تضادهای زندگی می‌پردازد، جایی که صبح با شتاب به شب می‌رسد و شب به زودتر و پنهانی خود را نشان می‌دهد. گریه شمع در حالی که صبح می‌خندد، نشان از تغییرات ناگهانی و غم‌های پنهان است. شاعر از ساقی می‌خواهد که شراب بیاورد تا دلم را آرام کند و از زخم‌های ناشی از مشکلات زمانه بکاهم. همچنین اشاره به مرگ و گذر زمان دارد، و این که زندگی و لذت‌هایش در سایه مرگ بی‌معناست. در نهایت، شاعر به غم مرگ و عمر کوتاه خود پرداخته و از این موضوع احساس اندوه می‌کند.