غزل شمارهٔ ۲۲۶ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعری در این بیت‌ها از احساسات شدید عشق و دردهای ناشی از آن سخن می‌گوید. عشق به قلب او آتش زده و او را از آسودگی خارج کرده است. او در دوری از معشوق، دلی آتشین و پر از غم دارد و هرچه داشته، بر باد رفته است. زیبایی معشوق او را مجذوب کرده و عقل او را به چالش کشیده است. از چهره معشوق دل او به وسعت دریا دچار طوفان است. در نهایت، نشان‌دهنده این است که عشق او را همچون آتشین قلبی می‌سوزاند و هر لحظه از این عشق درد و شوقی دوباره به او دست می‌دهد.