غزل شمارهٔ ۲۵۵ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات عمیق و ناامیدی شاعر از دین و عشق می‌پردازد. شاعر می‌گوید اگر در قالب دین‌داران قرار نگیرد، با رندان نیز ارتباطی نخواهد داشت. او احساس می‌کند که عمرش سپری شده و هیچ نشانی از دین در دلش نمی‌بیند، بنابراین خود را دین‌دار نمی‌داند. او به عشق و حقیقت اشاره دارد و می‌گوید که نمی‌تواند بدون عشق به حقیقتی دلبسته بماند. همچنین، او احساس می‌کند که تا زمانی که از وجود خود بیزار نشود، نمی‌تواند به عشق واقعی دست یابد. شاعر از ساقی می‌خواهد که او را با شراب عشق سیراب کند و می‌گوید که در مستی عشق، هرگز هشیار نخواهد شد. در نهایت، او به نام عطار اشاره کرده و بیان می‌کند که در غیاب عشق، هیچ بویی از عطر عشق نخواهد داشت.