غزل شمارهٔ ۲۸۵ عطار
عطار نیشابوری / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
عاشقان زنده‌دل به نام تو اند
تشنهٔ جرعه‌ای ز جام تو اند
تا به سلطانی اندر آمده‌ای
دل و جان بندهٔ غلام تو اند
زیر بار امانت غم تو
توسنان زمانه رام تو اند
سرکشان بر امید یک دانه
دانه نادیده صید دام تو اند
کاملان وقت آزمایش تو
در ره عشق ناتمام تو اند
رهنمایان راه بین شب و روز
در تماشای احترام تو اند
صد هزار اهل درد وقت سحر
آرزومند یک پیام تو اند
همچو عطار بی‌دلان دگر
زندهٔ یادگار نام تو اند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به عشق و ارادت عاشقان به معشوق اشاره دارد. عاشقان به دنبال پناهی از وجود محبوب خود هستند و جان و دلشان در خدمت اوست. آنها در سختی‌های زندگی با امید به او نگاه می‌کنند و در انتظار پیامی از او هستند. در این بین، عطار و دیگر اهل درد نیز به یاد و نام او زنده‌اند و در جستجوی عشق و صفای دلند. این شعر بیانگر عشق عمیق و بی‌پایان به محبوب و تمایل به نزدیکی و وصال اوست.