غزل شمارهٔ ۲۹۷ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غمی که تو به خود می‌خوانی، شادی جهان را نیز در غم تو می‌داند. زمانی که سلطنتت به دل می‌رسد، همه چیز از خود می‌کاهد. اگر هر گونه پرده را کنار بزنی، چیزی از وجود دیگران باقی نمی‌ماند. وقتی که هیچ چیز باقی نماند، روح به کمال دل می‌رسد. سپس تو به دست می‌گیری که عشق تو قیامتی ایجاد کند. برای رسیدن به عشق تو، روح باید به کمال برسد. وقتی که دل از بندها رها شود، جان نیز آزاد می‌گردد. هر پرده‌ای که در برابر عشق بیفتد، با قدرت آن کنار می‌رود. ساقی محبت در هر گام، دمی از عشق را به جان می‌چشاند. اکنون زمان آن است که جان مست عطار از دنیا رها شود.