غزل شمارهٔ ۳۵۰ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نقد دنیا و تعلقات مادی پرداخته و به اهمیت معنویت می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که کسی که ذوق دینی پیدا کند، طعم خوش دنیا برایش لذیذ نیست. او می‌پرسد در زمانی که ابلهان به مقام‌هایی رسیده‌اند، عقل چه کار می‌تواند بکند و به پیشنهاد فروش عقل و خرید حیرت می‌پردازد. او می‌گوید این جهان، جهانی نیست که در آن حقیقتی پیدا شود و در انتها بیان می‌کند که کسی که به دنیا چسبیده، به نوعی احمق است. در نهایت، شاعر تاکید دارد که تنها با پیوند با حقیقت و معنویت می‌توان از حقایق باخبر شد و از تعلقات دنیوی دوری جست.