غزل شمارهٔ ۳۵۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر احساس می‌کند که عشق و نام محبوبش بسیار دل‌انگیز و جان‌سوز است. او از زیبایی و وصف زلف‌های معشوق صحبت می‌کند و اشاره می‌کند که حتی یک مو از او نیز برایش ارزشمند و دل‌انگیز است. دل‌خواهی شاعر از معشوق به قدری عمیق است که حتی خیال چهره او برایش گران‌بهاست و او نمی‌تواند به راحتی از عشقش جدا شود. در نهایت، شاعر به احساس سبکی و آزادی که از عشق به معشوق به دست آورده اشاره می‌کند.