غزل شمارهٔ ۴۳۸ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر با حالتی مست و شاداب به خرابات می‌رود و در آنجا به وجد و رقص می‌پردازد. او درونش را پر از شور و جوشش احساس می‌کند و وقتی پیر خرابات صدایش را می‌شنود، او را به آرامش و سکوت دعوت می‌کند. شاعر از پیر می‌پرسد که چه می‌داند و پیر به او می‌گوید که باید خویشتن را فراموش کند و از قید و بندهای مذهبی رهایی یابد. او به شاعر توصیه می‌کند که به صف رندان بپیوندد و از زهد و عبوس بودن فاصله بگیرد. پیر از او می‌خواهد تا از درونش به جستجوی حقیقت بپردازد و به عالم دل خود توجه کند. شعر در انتها به ارزش عشق و جستجوی گوهر وجود اشاره دارد و به این نکته تأکید می‌کند که باید به جای پرداختن به ظواهر، به عمق وجود خود نگاهی بیندازیم.