غزل شمارهٔ ۴۶۰ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعوتی به بیداری و نوشیدن شراب است. شاعر از غلام می‌خواهد که بیدار شود و او را از خواب بی‌خودی بیرون آورد. او با تصویرهای زنده‌ای مانند گل و آتش، از شوق و اشتیاق خود به شراب صحبت می‌کند و می‌گوید که باده می‌تواند جانش را زنده کند. همچنین اشاره‌ای به درد و عذابی دارد که از دوری از شراب می‌کشد و از غلام می‌خواهد تا با دادن شراب، دلش را تسکین بخشد. شاعر تأکید می‌کند که شراب برای او همچون آب حیات است و از غلام می‌خواهد که از این باده او را سیراب کند. در پایان، به رابطه‌ی عمیق خود با شراب و تأثیر آن بر زندگی‌اش اشاره می‌کند.