غزل شمارهٔ ۴۹۳ عطار
عطار نیشابوری / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
منم آن گبر دیرینه که بتخانه بنا کردم
شدم بر بام بتخانه درین عالم ندا کردم
صلای کفر در دادم شما را ای مسلمانان
که من آن کهنه بت‌ها را دگر باره جلا کردم
از آن مادر که من زادم، دگر باره شدم جفتش
از آنم گبر می خوانند که با مادر زنا کردم
به بکری زادم از مادر از آن عیسیم می‌خوانند
که من این شیر مادر را دگر باره غذا کردم
اگر عطار مسکین را درین گبری بسوزانند
گوا باشید ای مردان که من خود را فنا کردم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان هویت و تغییرات شخصیتی شاعر می‌پردازد که خود را به عنوان یک گبر (کافر) معرفی می‌کند که به دعا و ندا در مورد بت‌ها و کفر می‌پردازد. او اشاره می‌کند که بار دیگر بت‌ها را زنده کرده است و خود را به خاطر زنا و رابطه‌اش با مادرش مورد انتقاد قرار می‌دهد. همچنین به تولد عیسی و ارتباطش با مادرش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که به خود را فنا کرده است. این شعر نمادین و فلسفی به بررسی باورها و هویت‌های مختلف پرداخته و تضادهای درونی را به تصویر می‌کشد.