غزل شمارهٔ ۵۱۵ عطار
عطار نیشابوری / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
مسلمانان من آن گبرم که دین را خوار می‌دارم
مسلمانم همی خوانند و من زنار می‌دارم
طریق صوفیان ورزم، ولیکن از صفا دورم
صفا کی باشدم چون من سر خمار می‌دارم
ببستم خانقه را در، در میخانه بگشودم
ز می من فخر می‌گیرم ز مسجد عار می‌دارم
چو یار اندر خرابات است من اندر کعبه چون باشم
خراباتی صفت خود را ز بهر یار می‌دارم
به گرد کوی او هر شب بدان امید چون عطار
مگر بنوازدم یاری خروش زار می‌دارم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر از شاعر ایرانی، عطار نیشابوری، بیانگر احساسات و تضادهای عمیق در دین و عرفان است. شاعر خود را به عنوان شخصی معرفی می‌کند که دین را نادیده می‌گیرد و به دنبال حقیقت در میخانه و خرابات است. او نگرش صوفیانه خود را مطرح می‌کند و به جای رفتن به مسجد، در جستجوی یار در کوی محبوبش است. در این مسیر، او به شراب و حال‌وهوای عاشقانه اشاره می‌کند و از پذیرش عرفان واقعی، که ممکن است در مکان‌های سنتی دینی مانند مسجد پیدا نشود، سخن می‌گوید. شعر به وضوح نشان‌دهنده تضاد میان عرفان و دینداری سنتی است و جستجوی عمیق‌تر برای عشق و حقیقت را در بر دارد.