غزل شمارهٔ ۵۱۶ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر حالتی از دل‌تنگی و بی‌تابی عاشق است. شاعر از درد و سوز درونی خود می‌گوید و تأکید می‌کند که بدون محبوبش، زندگی برایش سخت و ناگوار شده است. او به نبود بال و پر اشاره می‌کند که نماد آزادی و پرواز است و این نشان‌دهنده‌ی احساس محدودیت و ناامیدی اوست. شاعر در زاری‌هایش می‌گوید که هیچ نیرویی برای غلبه بر دردش ندارد و حتی در مواجهه با آتش عشق نیز احساس خطر نمی‌کند. عشق او به محبوبش چنان است که حتی از دوری هم نمی‌تواند نظرش را از او بردارد. او خود را غایب در عالم می‌داند و می‌گوید که اگرچه محبوب حاضر است، ولی او به خاطر غفلتش نمی‌تواند او را ببیند. در نهایت، شاعر با حسرت می‌گوید که عطار نیز از غم عشق سوخته است و او نیز نمی‌تواند پرواز کند چون بال و پر ندارد.