غزل شمارهٔ ۵۸۸ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به موضوعات عرفانی و الهی اشاره دارد و بیانگر احساساتی است که از زندگی معنوی و تجربه‌های روحانی ناشی می‌شود. شاعر می‌گوید که ما از شراب و لذت‌های دنیوی می‌گذریم و با روح قدسی آشنا شده‌ایم. او بر این باور است که ما در کنار موجودات معنوی پرورش یافته‌ایم و از دنیای مادی شرم داریم. همچنین، تاکید می‌کند که ما به عشق الهی رسیده‌ایم و به همین دلیل دیگر نیازی به تعلق به دنیای مادی نداریم. شاعر دعوت می‌کند کسانی که این باورها را نمی‌پذیرند، بیایند و با اندیشه‌های او آشنا شوند. در نهایت، او می‌گوید که حتی اگر به عطار معروف باشند و بوی خوشی بدهند، خود را برتر از دیگران نمی‌شمارند، زیرا او واقعا درونی با حقیقت در ارتباط است.