غزل شمارهٔ ۶۲۴ عطار
عطار نیشابوری / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
ما چو بی‌ماییم از ما ایمنیم
از تولا و تبرا ایمنیم
از تفاخر همچو گردون فارغیم
وز تغیر همچو دریا ایمنیم
چون گذر کردیم از بالا و پست
هم ز پستی هم ز بالا ایمنیم
چون نه نادان و نه دانا مانده‌ایم
هم ز نادان هم ز دانا ایمنیم
چون زبان از نیک و بد دربسته‌ایم
هم ز شنوا هم ز گویا ایمنیم
چون قرار کار ما رفتست دی
لاجرم ز امروز و فردا ایمنیم
نام و ننگ ما در اقصای جهان
گر نهان شد ور هویدا ایمنیم
روز و شب بی راه می‌جوییم راه
زانکه از ناایمنی ما ایمنیم
چون سر عطار گوی راه شد
از سریر لاف و سودا ایمنیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان حالتی از رهایی و ایمنی از نگرانی‌ها و تضادهای دنیوی می‌پردازد. گوینده اعلام می‌کند که از هر نوع برتری و تفاخر بی‌نیاز است و از تغییرات و ناپایداری‌های زندگی ایمن می‌باشد. او به این نکته اشاره می‌کند که دیگر نه به نادانی و نه به دانایی وابسته است و از قضاوت درباره نیک و بد دوری کرده است. همچنین، به دلیل رهایی از وابستگی به زمان و نام و ننگ، احساس آرامش و امنیت می‌کند. در نهایت، او به جستجوی معنای واقعی زندگی ادامه می‌دهد و از خودخواهی و وسوسه‌های دنیوی رهایی یافته است.