غزل شمارهٔ ۶۵۶ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعایی است به جوانی که زیبایی و شادابی‌اش را به نمایش بگذارد و از زندگی لذت ببرد. شاعر از او می‌خواهد که باده‌ای رنگین مانند گلبرگ‌های سرخ بریزد و شمع را روشن کند تا فضای صبح را زنده کند. همچنین او به یادآوری می‌کند که باید عشق و شوق را در زندگی‌اش بیدار کند و خود را از قید و بندها رها سازد. در اینجا، شاعر به مفهوم خودآزاری و توبه‌های بی‌فایده اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که از نام و ننگ و ظاهرسازی بپرهیزد و با دلش احساسات واقعی‌اش را نشان دهد. در نهایت، شاعر به عطار اشاره می‌کند و می‌گوید اگر دلش از غم عشق رنج می‌برد، باید این درد را فراموش کند و زنجیرهای غم را از خود بگسلد.