غزل شمارهٔ ۶۵۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به معشوق خود خطاب می‌کند و نسبت به رفتار و تأثیرات او هشدار می‌دهد. او از معشوق می‌خواهد که به آزار و فتنه‌گری ادامه ندهد و همچنین از او درخواست می‌کند که در کارهایش با نیات پاک و درست عمل کند. شاعر به کاربرد نمادهایی مانند "آتش"، "زنجیر زلف" و "مرغ دانه" اشاره می‌کند تا به عمق احساساتش درباره عشق و تأثیر آن بر زندگی‌اش بپردازد. او به طور کلی از معشوق می‌خواهد که آرامش را بداند و به دل او آسیب نرساند.