غزل شمارهٔ ۶۶۹ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به عمق عشق و جذبه‌ای که دلبر (محبوب) ایجاد می‌کند می‌پردازد. شاعر از خواننده می‌خواهد تا عقل خود را کنار بگذارد و به زیبایی و نور دلبر توجه کند. او عشق را راهی می‌داند که در آن سر و روان در حیرت و سرخوشی‌اند، و هرچه بیشتر در این مسیر می‌روی، بیکرانگی شادی و زیبایی را مشاهده می‌کنی. شاعر به تشبیه‌های مختلفی می‌پردازد، مانند پرواز پروانه به دور شمع، و از خواننده می‌خواهد تا فراتر از ظواهر ببیند و به گوهر وجود و عشق بپردازد. در نهایت، او به روشنایی عشق و زیبایی‌های عمیق آن اشاره می‌کند که بر همگان نور می‌افکند.