غزل شمارهٔ ۷۱۰ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر از زیبایی لب‌ها و دهان معشوق سخن می‌گوید که به مانند جواهر درخشان هستند و دل‌ها را تسخیر می‌کنند. او به تأثیر خط و نوشته معشوق بر دل‌های عاشقان اشاره می‌کند و می‌گوید که عاشقانی که تحت تأثیر این زیبایی‌اند، هر لحظه دل جدیدی به عشق او می‌سپارند. همچنین، شاعر از گره‌خوردن زخم‌های عشق و دل‌تنگی سخن می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که نگاهی به او بیندازد تا آتش دلش فروکش کند. در نهایت، او نگران عواقب جدایی و خطراتی که از هجران معشوق ناشی می‌شود، است.