غزل شمارهٔ ۷۱۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود می‌پردازد و از تاثیر عمیق عشق او بر زندگی مردم می‌گوید. او به زیبایی و نور چهره محبوب اشاره کرده و بیان می‌کند که حتی پیران نیز از زیبایی او شرمنده‌اند. عشق معشوق به قدری عمیق و دلربا است که دل و جان عاشقان را به تسخیر درآورده و هر لحظه از فراق او دچار اندوه و درد می‌شوند. شاعر همچنین به حال و روز عاشقان اشاره دارد که در خاصیت عشق به صورت دیوانه‌وار به جستجوی معشوق هستند و هر دم در آرزوی وصال او به سر برده و احساسات تند و شدیدی را تجربه می‌کنند. در نهایت، شاعر به غم و شادی ناشی از عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در غم، نشانه‌ای از خوشی وجود دارد.