غزل شمارهٔ ۷۱۳ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و دل در ارتباط با معشوق و همچنین دعوت به ترک حجاب‌ها و محدودیت‌های فردی است. شاعر از دل می‌خواهد که خود را به معشوق تسلیم کند و عشق را در مرکز زندگی‌اش قرار دهد. او به بشارت این موضوع می‌پردازد که اگر کسی در مسیر ایمان و دین گام بردارد، باید به عشق خود وفادار باشد و از خودگذشتگی کند. همچنین، دعوت به نوشیدن باده‌ای روحانی و رهایی از خواسته‌های دنیوی برای دست‌یابی به محبت و نزدیکی به معشوق می‌شود. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که انسان باید در جستجوی حقیقت و جان شایسته‌اش باشد و از زرق و برق‌های دنیا دوری کند.