غزل شمارهٔ ۷۲۱ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و شیدایی نسبت به معشوق سخن می‌گوید. دل عاشقان به خاطر عشق او در آتش افتاده و به آب تبدیل شده است. معشوق مانند دری در عمق دریا است و عشق او در وجود عاشقان کاملاً مشهود شده است. عشق به او باعث شده است که دل‌ها خونین و جان‌ها پراز آشفتگی شود. شاعر خود را در جستجوی معشوق می‌بیند و به شدت به او دلبسته است. او نسبت به خود بی‌تفاوت و غرق در عشق خود شده و غم خود را در چهره معشوق می‌بیند. در نهایت، شاعر اشاره به جستجوی مداوم خود و احساس گم‌شدگی در عشق دارد.