غزل شمارهٔ ۸۲۶ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر درباره عشق و وابستگی عمیق به معشوق است. شاعر معشوق را به زلف دلربا و لب خوش‌رنگش تشبیه می‌کند و می‌گوید که حتی اگر آسمان هم در برابر او موانعی ایجاد کند، او می‌تواند مشکل را حل کند. عشق شاعر به معشوق آن‌قدر عمیق است که او را بلای جهان خود می‌داند و احساس می‌کند که معشوق تنها دلیل زندگی‌اش است. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که اگر روزی از بین برود، معشوق به عنوان جانشین او باقی می‌ماند و از او خواسته می‌شود که بگوید که او تنها گدا و عاشق اوست.