غزل شمارهٔ ۸۵۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ستایش و زیبایی صورت معشوق می‌پردازد و می‌گوید که زیبایی او فراتر از همه‌ی تصورات و گفته‌ها است. اشاره می‌کند که چهره‌اش اگر تنها یک ذره از زیبایی‌اش نمایان شود، دو جهان (دنیا و آخرت) از زیبایی او مست می‌شوند. شاعر از خداوند می‌خواهد که چنین زیبایی‌ای در دنیا وجود ندارد که در چشم جان قابل مشاهده باشد. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که اگر خداوند بخواهد، می‌تواند به عاشقان آسیب برساند و حتی خون آنها را بر روی زمین بریزد. در نهایت، شاعر به عطار (عاشق و سالک) می‌گوید که اگر در مسیر عشق واقعی قرار دارد، باید از خود بگذرد و به عشق الهی بپردازد.