غزل شمارهٔ ۹۸ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیان کننده‌ی عمیق‌ترین احساسات عشق و جدایی است. شاعر می‌گوید بدون معشوق حتی صد شادی هم به یک غم تبدیل می‌شود و با او هم زخم عشق بزرگ‌تر از هر مرهم است. دعوت از دور و بر برای دیدن معشوق بی‌فایده است چرا که او را نمی‌بیند و ماتم بر دل دارد. از شدت عشق، آهی برمی‌آورد که گویی از هر دو جهان است. در این عشق، حالش همواره دردناک است و می‌خواهند همواره از حالت او سوال کنند. عشق و می باید همیشگی باشد، زیرا عشق او از لطافت خاصی برخوردار است. شاعر می‌گوید که با وجود درد و رنج، شادی وصال معشوق او را تسلی می‌بخشد و می‌فهمد که نتوانسته به کسی دیگر محبت کند. در نهایت، او به تصویر زیبایی از عشق و زخمهای آن می‌پردازد و بیان می‌کند که عشق او چون رنگین‌کمانی در دنیاهاست، ولی زیبایی حضور معشوق او را خاص و بی‌نظیر می‌سازد.