(۱) حکایت آن مرد که در بادیه تجرید می‬کرد عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی فردی از اصحاب توحید است که در زندگی خود به تجرید و دوری از مادیات پرداخته است. او در بیابان به سر می‌برد و جز یک تکه نان چیزی ندارد. این فرد که به زندگی سخت و بی‌ماده عادت کرده، با خودکفایی و تکیه بر معنویت به حیات ادامه می‌دهد. یکی از افرادی که او را می‌بیند، از او می‌پرسد که چرا چنین زندگی سختی را انتخاب کرده است. او پاسخ می‌دهد که این زندگی به خاطر غرور و غفلت خود او بوده و اکنون که به عمق معنای زندگی پی برده، در تلاش است تا زهد و توبه را در زندگی‌اش بیشتر کند. او به این نتیجه می‌رسد که انسان باید از وابستگی‌های دنیوی رها شود و تنها به حق و حقیقت توجه کند. این شخص به دیگران می‌آموزد که اگر بخواهند به حقیقت برسند، باید تمام وابستگی‌های مادی را کنار بگذارند و برای زندگی معنوی خود تلاش کنند. زندگی باید بر اساس توبه و ایجاد ارتباط عمیق با حق باشد و انسان باید از هر چیزی که او را به دنیا وابسته می‌کند، فاصله بگیرد. به طور کلی، این شعر بر اهمیت زندگی معنوی و رهایی از زرق و برق دنیوی تأکید دارد.