(۱) حکایت آن حیوان که آن را هَلوع خوانند عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

عطا در این شعر به توصیف مردی از خراسان می‌پردازد که موجودی به قدرت اوست و او را به حیوانی تشبیه می‌کند که به اندازه صد کوه قدرت دارد. در جایی که کوه قاف قرار دارد، هفت صحرا و هفت دریا وجود دارد. این حیوان قوی فقط برای خوردن وجود دارد و در صبح به سراغ صحراها می‌رود و آنها را از گیاهان پر می‌کند، سپس به دریاها می‌پردازد. اما این چرخه بی‌پایان او را به فکر فرو می‌برد که چه چیزی می‌تواند بعداً بخورد و به همین دلیل، همواره در جستجوی بیشتری است. شاعر به حرص انسان اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این حرص و طمع انسان به او آرامش نمی‌دهد و او را از ایمان به خداوند دور می‌کند. او با مثالی مثل ذره‌ای آتش که در چوب می‌افتد، نشان می‌دهد که حرص نیز باعث ناراحتی و آتش‌سوزی در دل انسان می‌شود. در نهایت، هشدار می‌دهد که اگر انسان حرص و طمع را در دل داشته باشد، به عذاب جاودان دچار خواهد شد.