(۵) حکایت در ذمّ دنیا عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این متن، شاعر به نوعی انتقاد از دنیا و دنیاپرستی می‌کند. او می‌گوید که دوستی با دنیا به‌اندازه دوستی با سگی بی‌ارزش است. دنیا، مانند مردار، به سگان زیادی که به دور آن جمع می‌شوند و فقط به دنبال شهوت و لذت‌های زودگذر هستند، شباهت دارد. افراد دنیاجو همیشه در تلاش هستند که چیزهایی را به دست آورند، اما این تلاش‌ها تنها باعث غم و اندوه است و آنها هیچ تفکری درباره آینده ندارند. در نهایت، شاعر هشدار می‌دهد که زندگی باید در جستجوی ارزش‌های حقیقی باشد و نه در پیامدهای زودگذر دنیا.