حکایت ابوسعید مهنه با مستی که به در خانقاه او آمد عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

روزی شیخ ابوسعید با جمعی از درویشان و اهل طریقت در خانقاه نشسته بود. در همان حال، مردی مست، گریان و آشفته‌حال وارد شد. ظاهرش پریشان بود و دلش پر از درد.شیخ با دیدن او، دلش به حالش سوخت. جلو رفت و با مهربانی گفت:— ای مرد، اینجا جایی برای آشفتگی نیست. بیا، دستت را بده. بلند شو. بگو چه شده؟ کمک می‌خواهی؟اما آن مرد مست، بدون تعارف و به‌صراحت پاسخ داد:— ای شیخ! اگر واقعاً با خدا هستی، بدان که دست‌گیری از آدم‌ها کار تو نیست. تو راه خودت را رفته‌ای، حالا من را با خدا رها کن.اگر قرار بود هرکسی بتواند دیگری را نجات بدهد، حتی مورچه هم به پادشاهی می‌رسید!من اهل تو و خانقاه تو نیستم. برو دنبال کار خودت.این حرف‌ها مانند خنجری در دل شیخ نشست. از شدت تأثر، شیخ بر زمین افتاد و به گریه افتاد. اشک‌هایش صورتش را خیس کرد.با دلی شکسته، رو به آسمان گفت:— ای خدا، همه چیز تویی. من ناتوانم، تو مرا یاری کن.من هم مثل این مرد، در چاه گرفتاری‌ام. اگر قرار است دستی از کسی بلند شود، فقط تویی که می‌توانی نجاتم دهی.تن و جانم خسته و آلوده است. ولی با این حال، به سوی تو آمده‌ام. مرا ببخش و از این بند رها کن.