شمارهٔ ۳۲ عطار
عطار نیشابوری / باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ذاتت ز ازل تا به ابد قائم بس
بیرون زتو جاهلند، تو عالم بس
گر دستِ طلب به حضرتت مینرسد
از حضرتِ تو تعجیم دایم بس
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این اشعار به بیان پایۀ وجود انسان و اهمیت شناخت درونی اشاره دارد. گفته می‌شود که ذات انسان از آغاز تا پایان درونی و پنهان است و در خارج از او فقط نادانی وجود دارد. اگر کسی در تلاش است تا به شناخت عمیق‌تری از وجود الهی دست یابد، باید بداند که همیشه به حضور و معرفت او دسترسی ندارد، چرا که شناخت در این عرصه دائماً در حال تعمیق و گسترش است.