شمارهٔ ۴۲ عطار
عطار نیشابوری / باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای شمّهٔ لطف تو بهشت افروزی
دوزخ ز تف آتش قهرت سوزی
گرنامهٔ دردِ تو فرو باید خواند
پنجاه هزار ساله دارم روزی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این بیت به زیبایی و لطف خداوند اشاره می‌کند که باعث رونق بهشت است و از طرفی، خشم او می‌تواند دوزخ را آتشین کند. او به این نکته نیز اشاره می‌کند که اگر بخواهیم درد و رنج‌های خود را به تصویر بکشیم، باید به یاد داشته باشیم که سال‌ها با این مشکلات زندگی کرده‌ایم.