شمارهٔ ۴۴ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به حقایق عمیق زندگی و شناخت انسان‌ها اشاره می‌کند. او می‌سازد که خداوند از کمالات و ویژگی‌های همه انسان‌ها، چه پیر و چه جوان، آگاه است و به درستی می‌داند که زبان بی‌زبانان چیست. او خود را ناتوان از بیان تمام این معانی می‌داند و در عین حال به درک عمیق خداوند ایمان دارد.