شمارهٔ ۷۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر دو حالت دل شاعر است. در حالت اول، دل او بدون یاد معشوق مانند سایه‌ای در زیر نور خورشید است که بی‌قرار و بی‌هدف است. اما با یاد معشوق، دل او به امیدی دست می‌یابد. همچنین، شاعر می‌گوید هر چیزی که در دل خود می‌کارد، تنها یاد معشوق می‌تواند به آن معنا و زندگی ببخشد و بدون یاد او، آن‌ها فقط حسرتی مادام‌العمر خواهند بود.