شمارهٔ ۱ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، شاعر از رنج و ستم‌های موجود در جهان نالان است و از اینکه باید مدام درگیر خیال‌ها و مشکلات باشد، خسته شده است. او تأکید می‌کند که هیچ چیز در این دنیا ارزش غم و اندوه را ندارد و از خود می‌پرسد چرا باید این میزان درد و ناراحتی را تحمل کند.