شمارهٔ ۱۶ عطار
عطار نیشابوری / باب چهاردهم: در ذَمّ دنیا و شكایت از روزگار غدّار / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
جان رفت و به ذوق زندگانی نرسید
تن رفت و به هیچ کامرانی نرسید
وین غمکش شبرو که دلش میخوانند
هرگز روزی به شادمانی نرسید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات بیانگر این است که فردی به رغم تلاش‌ها و آرزوهایش، در نهایت به خوشبختی و شادمانی واقعی دست پیدا نمی‌کند. جان و تن او به کمال و رضایت نرسیدند و حتی دل غمگینش نیز هیچ‌گاه به روز شادی و سرور نرسید. این شعر به ناامیدی و ناكامی در زندگی اشاره می‌کند.