شمارهٔ ۱۸ عطار
عطار نیشابوری / باب چهاردهم: در ذَمّ دنیا و شكایت از روزگار غدّار / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
بویی که به جان ممتحن می‌آید
از بهر هلاک جان و تن می‌آید
تا چند کمان کشم که هر تیر که من
می‌اندازم بر دل من می‌آید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر از حالتی عاطفی و درونی سخن می‌گوید. بو یا حسی که به جان ممتحن می‌رسد، نشانه‌ای از خطر و ویرانی است. او به دنبال هدفی است و کمان می‌کشد، اما هر تیرش به خودش برمی‌گردد و بر دلش تأثیر می‌گذارد. در واقع، شاعر به تناقضات و چالش‌های درونی خود اشاره می‌کند.